van Kristien Hemmerechts uitgelezen.
Negen maanden lang heeft Hemmerechts nieuwsfeiten over de thema’s dood,
leven en liefde en haar gedachten daarover genoteerd.
Het boek is opgedragen aan haar vader die eind 2007 is overleden. Het is een
werk dat je in stukjes tot je neemt, niet een verhaal om in een ruk uit te
lezen. Geen fictie, Hemmerechts is wel belezen. Ze is hoofddocent Engelse
letterkunde aan de Katholieke Universiteit in Brussel.
Dus, ze verwijst regelmatig naar literatuur. Zo vertelt ze bijvoorbeeld dat
ze met een zucht van spijt V.S. Naipaul’s ‘A House for Mr Biswas’ heeft
dichtgeslagen:
‘Naipauls ‘A House for Mr Biswas’ is uit en ik voel me een beetje in de
rouw. Wat is het ergste: afscheid van een personage of afscheid van een ijzersterk
boek?’
Verder verwijst Hemmerechts veelvuldig naar artikelen in The Guardian die
binnen haar thema’s vallen.
Hemmerechts refereert ook aan ‘Nothing to be frightened of’ van Julian
Barnes, een boek dat ik nu – heel toevallig – ook aan het lezen ben. Barnes’
essays betreffen zijn angst voor de dood, die hij tracht te analyseren.
Aanleiding is – alweer, net als bij Hemmerechts – het overlijden van vader.
Terwijl Barnes bezig is met het schrijven van deze essaybundel, weet hij nog
niet dat een half jaar daarna zijn vrouw aan kanker zal overlijden…
Zware thema’s, ja…maar ik heb ‘De dood heeft mij een aanzoek gedaan’ met
interesse gelezen. Ik heb genoten van Hemmerechts’ gedachtensprongen. Haar verbijstering over
wat mensen elkaar aan kunnen doen, heeft mij aan het denken gezet.
Maar grappig genoeg voelde ik mij het meest geraakt door een van haar
citaten, een fragment uit een blog van ene Frank Albers, waarin hij
vertelt over zijn dochter die zestien jaar wordt en dat wil vieren met een
feestje in de tuin (p. 271). Albers bekijkt het gedoe vanaf een afstandje,
en zegt dan onder meer:
‘Zoals wij haar kindertijd zijn vergeten, zo zal zij onze volwassen jaren
vergeten zijn. Dit gebarsten nu waarin wij elkaar steeds moeizamer vinden. Nooit zal zij
weten wie wij ooit voor haar zijn geweest, wilden zijn.
Kinderen en ouders leven niet in dezelfde tijdzone. Je kijkt nooit door één
oog, nooit vind je elkaar in hetzelfde geluk, hetzelfde verdriet.
Het gruwelijke besef: zij zijn ons vreemd.’
Ik heb zelf een dochter van 21 en besef met regelmaat hoe groot de kloof is
tussen mijn generatie en die van haar.
Haar vrienden zijn de mijne niet en vice versa. Dat hoeft op zich geen drama
te zijn. Maar de interesseboog is ongelijk: ik wil best wel weten wat haar
bezighoudt in het leven. Andersom is dat anders. Andersom is er amper
aandacht. Je bent de moeder en dat is genoeg.
Meer willen de kinders niet van ons weten. Niet wie we zijn, wat we denken
en wat we meemaken. Ergens zijn we vreemden voor elkaar.
Grappig dat blijkbaar ook sommige vaders daaronder lijden.
Cora
ps zie hier de rest van Albers’ blog:
http://frankalbers.blogspot.com/2009_05_01_archive.html
