Soms kan men wakker worden
en zeggen: zie, wij zijn warm
en onbekleed, onze handen
zijn huisdieren, zij wandelen
over een schouder, een borst
zij schuilen in okselnesten
in tere huidplooien, zij
stenograferen liefde en spreken bijna.

Soms zijn de mensen een handbreed
van het geluk af, dromend
in een junivertrek. De zon laat
goudkevers over hun handen
lopen; de middag legt zijn
oor aan hun borst en luistert
naar het gepraat van hun hart, naar
de muziekdoos van hun gedachten.

En altijd komt de nacht met
handenvol donker. Slaaploos
keert men terug naar wat men
even vergat, terug naar
wat men altijd verwacht: een
hand die vuist wordt, een vuist
die neer kan komen, eensklaps,
midden in ons bestaan.

Bert Voeten
Uit: De tijd te lijf en andere gedichten
(Amsterdam: De Bezige Bij, 1961)

Met dank aan Hanne van de boekgrrls…

en nu niet zeuren over veertig graden in de zon

nu niet toegeven an zwaarte

of vanuit je ooghoeken op zoek

naar een wit hotel onder de bomen

met een ligbad en een ventilator op de kamer

komkommersoep met munt in wijde kommen

meloensiroop met ijs en

frisse doeken om je huid te drogen

nu een held zijn

niet je tijd verdoen met baden

met gebak van eieren en zwarte bessen

met likeur van wilde barmen

en het luisteren naar krekels

zoek geen zwaluwnesten in  de oude schuren

wacht niet tot de vleermuizen hun rondes doen

tot de schaduwen en de wind

tot de slap komt als een zegen

wees een held

Andrea Voigt 1968-

Uit: De Tempel van Saturnus,  ”de sterksten”  2004

De wind is het al begonnen
je profiel te slijpen, je haar te fronsen
je ogen donker aan te blazen
de wind is het al begonnen
het papier om mij los te maken
mij uit te pakken, om te woelen.

Er is iets groots, iets wilds en rustigs gaande
in ons, aan de kant van het water staande
als stemvorken staan onze hoge benen
en zoemen op de zoemende grond,
het is te horen als we even
stilstaan, luistrend, mond op mond.

Gelezen op komma’s en punten:

De wind is het al begonnen je profiel te slijpen,
je haar te fronsen je ogen donker aan te blazen de wind is het al begonnen
het papier om mij los te maken mij uit te pakken,
om te woelen.

Er is iets groots,
iets wilds en rustigs gaande in ons,
aan de kant van het water staande als stemvorken staan onze hoge benen en
zoemen op de zoemende grond,
het is te horen als we even stilstaan,
luistrend,
mond op mond.

Het eerste gedicht toont de wind, die ons slijpt, vormgeeft…we kunnen het
horen als we stilstaan en rustig luisteren. Er is een ‘je’ in de eerste
regel, en een ‘ons’ in de tweede.

SUB FINEM

 En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten-
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.

Gelezen op komma’s en punten:
SUB FINEM

En nu nog maar alleen het lichaam los te laten -
de liefste en de kinderen te laten gaan alleen nog maar het sterke licht het
rode,
zuivere van de late zon te zien,
te volgen -
en de eigen weg te gaan.
Het werd,
het was,
het is gedaan.

Wat we hier kunnen lezen, is dat het lichaam loslaten van grotere orde is dan de liefste en
de kinderen te laten gaan.  Beide activiteiten lopen zonder komma in elkaar over in een enkele zin.

Let bijvoorbeeld op hoe ‘loslaten’ overloopt in  ’laten gaan’,  in ’late zon’, naar  ’gaan’ en tenslotte in ‘gedaan’…